miércoles, 8 de octubre de 2008

Por si aún no la habéis oido

No os asustéis con el principio es así.


Anónimo jurrutilla

Historia de un letrero

Era un día soleado, un día con pájaros que volaban, niños que jugaban, gente que pasaba y un hombre sentado en una acera de una ciudad pedía dinero, su cartel decía: ten compasión, soy siego. La gente pasaba como si la cegera se traspasara con sólo leer la palabra, nadie o muy pocos tomaban en consideración lo que el cartel quería realmente decir, botaban sus monedas al suelo sin apenas mirar al hombre que alla esperaba....

Lo demás ya lo vereis!! Este es el corto ganador del festival de Cannes:

http://en.zappinternet.com/video/nilSqaMboM/HISTORIA-DE-UN-LET RERO


Me ha encanatao!!!

lunes, 6 de octubre de 2008

VIDEO ESPECIAL

Hola a todos. Os invito a ver un vídeo nuevo y especial de limitada duración, el Miercoles día 8 de Octubre de 2008. Lo colgaré por la tarde, entre las 15:30 y las 16:30, y lo eliminaré alrededor de las 23h del mismo día. 
Para que podais verlos, lo subiré a mi blog personal en la siguiente dirección:
http://el-elmito.blogspot.com (podeis acceder desde el link o pinchando aquí). 

Ya lo vereis si podeis. Un abrazo!!

P.D. He realizado un pequeño cambio. Dije que lo subiría por la mañana entre las 7 y las 8, pero por problemas técnicos, no podrá ser así. Ante cualquier otro inconveniente, os mantendré informados. (no espereis gran cosa,eh?? es una chorradilla de vídeo, pero me hace ilusión)



-MILA ESKER DENOI-


Como ya estaba anunciado, el video a pasado a la historia a las 23.32h

domingo, 5 de octubre de 2008

Nadie merece llorar

Hoy he pensao un monton de cosas. Y ayer, muchas mas. Y anteayer…
Y entre esos dias he pensao que nadie merece llorar.
Porque cuando lloramos, estamos tristes. Normalmente, intentamos desahogarnos, reventar… pero siempre hay algo que nos empuja a llorar. Hay mil cosas que nos empujan a reir, pero solamente las tristes nos hacen llorar normalmente…
Por qué lloramos? Por quién lloramos? Para qué lloramos? No sabemos cuál es la pregunta, así que mejor, no buscar la respuesta directa, rápida, concisa… porque no existe… supongo… yo no la sé.
Cuadrilla de 15 (o más, o menos… contad vosotros, a mí no se me da bien!) Tenemos la gente que escucha. Y la gente que comprende. Y la gente que da soluciones. Bueno, soy un poco mentirosa, porque a lo mejor, no tenemos gente de cada grupo, sino combinados. Qué necesitamos? Depende del día,… y bueno, siendo más de 10, bueno, pues me la juego, un poco de todo, según el dia, supongo. Jajaja, que respuesta mas facil y poco precisa! Qué es lo que esperas, qué es lo que necesitas? No lo se. No tiene nombre. No esta dentro de la conversación, sino en su ausencia…. Es esa sensación que te ocurre cuando eres capaz de sincronizar tu respiracion al ritmo de una musica (la del video de abajo, por ejemplo). Es eso que consiste en soltar la txapa y no escuchar un “eh, tranqui!” sino escuchar un silencio. Pero no de esos que cortan, sino de esos que te hacen levantar la cabeza, buscar la mirada, y preguntar… preguntar si estoy zumbado, si soy normal, si soy persona… si soy perdonable… si puedo levantar la cabeza quizas para simplemente volver a bajarla para subir la cremallera, refugiarme del frío, e irme. Tamañana.
No busqueis sentido, ni estructura principio-nudo-desenlace en esta historia. No la hay, ni la debería haber. Digo que es una putada llorar y lo mantengo. No voy a preguntar por qué las cosas son tan complicadas ni nada de eso. Ni se me da bien, ni lo pienso realmente. Lo que me pregunto es por qué, si todo está bien, seguimos llorando. Y sobretodo, si vamos a seguir llorando.
Esto no es algo triste. Esto es la puta mierda que tengo hoy en la cabeza, cuando llevo quince dias en vitoria, y ni todo es lo que yo pensaba, ni nada esta como yo esperaba, ni las cosas eran tan sencillas como yo las planteaba. Ah! Pero esta es la grandeza de tener tiempo para pensar, divagar, imaginar, y sobretodo, liar las cosas todo lo posible y mas… bueno, y sobre todo, nunca acertar; vas de frente y te zumban; vale, pues te escondes y te encuentran... todo se complica cuando lo intentas simplificar… Dulces sueños? No, yo no gritare “cabrones al volarme la cabeza”. Yo buscare respuestas en vuestros ojos, y en los mios. Hay premio? Si. Pero os lo contare dentro de 3 años. O igual no. Si sigo llorando no. Si sigo llorando 3 años mas, no.
Que facil es todo verdad? Yo lo sigo manteniendo. Es mas, es tan facil que no deberiamos llorar.
Pero lloramos. Y sufrimos.
Levantais la cabeza? Levantamos la cabeza? No es un reto. Es una invitacion a que cada uno elija su momento para mirar al resto, y para que el resto decida qué hace con su lenguaje no verbal. Que cada uno busque sus respuestas, y decida tirar la toalla, tirarnosla a la cara, o envolvernos para seguir bailando.
3 dias en Toulouse. Y 3 años mas después. Que nadie me garantice nada; que nadie me jure nada. Los brazos abiertos siempre se agradecen, las buenas palabras, todavía mas… todo se agradece. Por si a alguno se le habia olvidado, “hola soy leire”. No soy yo ni la de los besos, ni abrazos, ni buenas palabras. Un anonimo dijo que soy maja. Lo mantengo. Sabeis por que? Porque es lo único de lo que estoy orgullosa. Hasta cuando lloro, hasta cuando estoy llorando. Porque es lo unico que ahora mismo se. Que soy maja, y lo digo de frente. Porque sigo creyendo en mi. No puedo pedir nada que no este dispuesta a dar. Asi que no os pido nada. Pero todavía os puedo mirar de frente sin problema. Eso que quiere decir? Que todavía puedo veros llorar, y vosotros a mi. Empatia? No. Cuadrilla. Pa lo bueno y pa lo malo, decian los platero... Yo no llego a tanto, pero al menos, espero hacer que no esteis en lo malo!
Cuidaros mucho.
Y si teneis respuestas, por mi, mejor que salgan echando un café (conmigo, sin mi, entre vosotros, con san juan o san pedro…..) que aquí. Mas productivo, interesante y util. Y real. Que nos va haciendo falta.
Tapronto.
El reloj me dice que es tarde. Tarde para arrepentirse. Para rectificar, no. Para pedir perdon, voy bien, sólo me falta pedirlo. Me dice que es tarde para mirar hacia delante? Delante? “Sí. Hoy no toca hablar de los proximos 3 años.” Le hago caso. Nunca un reloj me ha dado ordenes; por si acaso, le obedezco, a las mañanas, el manda, por qué no a las noches?
Saludos cordiales, y siento la txapa, pero ya sabeis, cuando escribe leire, es lo que toca.

viernes, 3 de octubre de 2008

Nafarroa Oinez 08

Kontua euskara delako saiatuko naiz euskaraz idazten, kontuan hartu beharko duzue bi egun besterik ez naizela joan euskaltegira oraindik...

Bueno banoa pues! Urriaren 19an (igandea) nafarroa oinez ospatuko dute iruñean, hau da, datorren asteburuan ez, hurrengoa!! Ez dakit nola daukazuen agenda, ze egiteko asmoa daukazuen baina bueno ni oraindik libre daukat igande hori eta norbait animatzen bada, oso gustora joango nintzateke iruñera eguna pasatzera!!!

Informazio gehiago lortzeko sartu: www.nafarroaoinez. net

Bueno y tras este ortopedico texto, prufff parezco imbecil escribiendo, menuda expresividad!!! Bueno pues eso, que yo este año me he quedado con ganas de araba euskaraz o algo del estilo y como ademas para esas fechas ya habré tenido dos clases de dantzas pues... podré desplegar mi gran estilo bailando en la dantza plaza y demás... jejejeje!!

Asi que nada anima zaitezte!!!

jueves, 2 de octubre de 2008

miércoles, 1 de octubre de 2008

Porqué algún día aparecerá

Versión gay


Versión hetero (a mí el de antes me gusta más, no sé por que será??)


Por cierto, felicidades Popini que ya estamos a 1.

Anónimo frikitube